2019

Yeniliklerle dolu yepyeni bir yıl olsun

(scroll down for English version)

Hayata yepyeni gözlerle bakalım bu sene.

Öğrendiklerimizi, öğretilenleri unutalım.

Bir çocuğun merakla bakan gözlerine içimizdeki en derin bilgelik eşlik etsin,

Hayata sıfırdan, heyecanla sarılalım.


Uymamız gerektiği aktarılan kalıplardan adım adım arınırken

Soralım, araştıralım, arınalım, öğrenelim, hatırlayalım…

Yeniden yenide yaratalım hayatımızı,

İnsanlığımızı kutladığımız bir yaşamı.


Dış görünüşümüze, maskelerimize gösterdiğimiz özeni

Yaşamın sunmakta olduğu en yüce varlığa, kendi yaradılışımıza gösterelim.

Dalalım en derinlere, var oluş amacımızı yaşama geçirmek niyetiyle,

Önce kendimizi yeniden keşfedelim.

Cesur olalım bu sene

Tüm -meli, -malı’ların ötesinde,

Önce “ben” deme cesaretini gösterelim.


Kendimizi yeniden tanıdıkça, tanımladıkça …

Yaşamın sunduklarına da aynı hevesle kucak açalım.

Yeni sohbetlere, yol arkadaşlıklarına, yeni yollara, yepyeni yolculuklara vesile olsun.


Dinlerken tüm benliğimizle, yargısız dinleyelim.

Sözlerimiz içten, yapıcı, yaratıcı olsun.

Gülümsememiz dudaklarımızdan öte gözlerimizde olsun.

Bakış açımız kalıplardan arınmış, ruhumuz şahlanmış olsun.


Yeni tanımlar sokalım hayatımıza,

Kelimelerimizi sorgulayalım.

Dost kavramını genişletelim, yoldaşlarla donatalım hayatımızı.

Yaşam amacımızı hayata geçirmek üzere bir araya geldiğimiz

Kabilemizle buluşalım.


Hiç inanmadığımız kadar inanalım…

Yaşamın sistemine

İçgüdümüze,

Sevgiye,

Başka bir gerçeğin mümkünlüğüne,

Ve her şeyden önce; kendimize.


Yeniden yenide insan olmanın anlamını,

Bahşedilen yaşamı,

Yaşamın erdemini keşfedelim.

Unutalım öğretilenleri ve yeniye alan açalım.


Bu sene hepimize “yeni”likler diliyorum.

Yeniliklere açık yüreklilikle bakmamızı ve geleni onurlandırmamızı diliyorum.

Sevgide kalmamızı ve tüm değerlerimizi bunun üzerine oturtmamızı diliyorum.

Ve her şeyden öte, hayatımızda -iş ve özel hayatlarımızda- kendi gerçeğimizi şükranla dile getirdiğimiz ve bütüne değer kattığımız bir sistem tanımlamamızı diliyorum.

Hepimizin yeni yılını kutluyorum…


May it be a new year filled with newness

May we perceive life with a fresh clarity,

And forget what we have been told and taught.

May profound wisdom accompany the curious child within.


May we embrace life, from scratch, filled with enthusiasm.

While stripping down from all those learned patterns,

May we question, un-learn, re-learn and remember.

In the new with newness may we re-create our lives,

Design a life of celebration of our humanity.


May we display the same attention we show to our appearance and masks,

To the supreme creation of life, to our own presence.

May we dive in with intention – to realize our purpose,

To explore our essence once again.


May we be more bold this year,

Surpass our “should”s and “could”s,

And display the courage to utter “me” first.


While we reveal and identify our truth,

May we embrace all that life has to offer.

May those experiences be a vessel to new dialogs, new partnerships, and new paths.


May we listen with our whole being, with the absence of an inner dialogue.

May our words be sincere, creative and constructive.

May our eyes twinkle when we smile.

May our perception be patternless and our soul thrive.


May we…

Create new terms in our lives,

Question everyday words we consume.

Expand our term of friendship and adorn our lives with life partners.

May we meet our tribe and accompany each other to reveal our life purposes.


May we believe like never before.

To creations magic, our human algorithm, intuition, love.

To a possibility of a different reality, and above all,

May we believe in ourselves.


May we explore once again, within newness,

The wisdom of the life bestowed upon us.

To be a true human.

May we shed all those that do not serve us anymore,

And create space for the new to blossom.


This year, I wish “newness” to us all.

To perceive novelty with an open heart and honor the new.

For us to remain with love and base all our values on love.

To embody our essense with grace and gratefulness in all aspects of our lives -business and personal.

I wish us all a “new” year!


Letting go or re-defining terms

Türkçe versiyonu

I think we all are shedding our skin these days. We all are facing a fear, if not all fears, within ourselves. This last month has especially been a roller coaster of changing perspectives, of our darkest fears crashing into our face as possible realities in the universe. And we all are trying to find a way to make a sense, and little by little, to free ourselves from all the norms, patterns and expectations of life.

In my case, today, the biggest reality that I need to make peace with, is my daughter leaving Turkey to purse her education in UK. Everybody is asking me how I came in terms with this decision of sending my 13 years old daughter away and how I am coping up with it? Let me tell you a secret. I am not! I have no will nor desire to be away from her. My perception of life’s game has been based on what the past generations has passed to us. That you get married, have children and you live happily ever after. Yep. That’s how my story started as well.

First wave of reality has come with my perception of marriage. Today, I have a different understanding and acceptance of what marriage is. Today, I love my ex-husband and hold him dear to my heart as one of my best friends. He still is my partner in life but in an evolved form. We do not claim rights on each other, however we do cherish each other’s individuality and dreams. We choose to listen to each other not through our patterns but with an open heart. We know that we are not here to push each other’s buttons anymore but to shed a light in each other’s journey. So, yes, marriage is not something that binds us, but companionship is. I share a life with him like I have never done before. I am grateful for his existence not because he is my husband, but because he is my friend who has and still is contributing to my growth, who knows my essence more than anyone, and that all his words are not directed at me to break me but to make me. His support and love are beyond any defined name or pattern that is attached to that title.

Then came my perception of work. I have learned from early ages that work is something you do to earn money. Our choices of our occupation have been based on our limited perception of our capabilities, of our luck and our state of mind during the university exams, and merely on how we could earn more money to make a living. We believed that if we are at work from 9 to 6, contributing to a system we vaguely believe in, to earn and to spend so that we fit in the society, then we are good. Life is what it should be and what is. I remember an elder telling me in my early years of work life that we do not have to do what we like but we should learn to like what we do. I often found myself wondering about that. Yes, there is an enormous wisdom in finding a meaning in what you are doing and enjoying that. I have done that. Just like the rest of us. But what if we were doing what is not only meaningful to us but also our expression in life? What if we not only like but also love what we do? So, with that wonder in my heart, I embarked on a journey to search for a new meaning for work. It has been hard to let go of my patterns, of what is thought to me to be considered as “work”, of my ego yearning to fit in, to be accepted and seen. And my journey has brought me to my current life (I am not going to say work. I believe my learned meaning of that word does not apply to my current occupation) where I thrive to contribute and create meaningful businesses. Where I am me and its perfectly fine to communicate that. Today, I do not work from 9-6, my work is my life, my words are my tool of expression and everyday holds another possibility. I do not wear a mask, try to fit in, try to make a meaning. Today I am me and I thrive to contribute to a world where I believe is not a utopia but a possibility.

And third wave is today, I believe, with my daughter leaving. My perception of parenthood was that she was going to be born, and I was going to love her like I have never done before, and we were (oh yes, again, hopeless romantic Pollyanna pops up here) going to live happily ever after. I remember uttering big words like “I will not send my daughter abroad before her higher education!” I wanted her to be next to me, to grow with me. May be because deep inside I knew that someday, she will build her own life, and I wanted to be with her as much as possible until then.  And if and when the time comes for her to create her own story, I hoped and somehow selfishly foreseen that she would create it not too far away from me, and we would be best friends forever.

First of all, with puberty you learn that, she doesn’t want you as her best friend! She wants to build her own tribe where she defines herself without the possibility of your judgments and your learned and thought patterns. These are the years you realize, she is not yours to claim. She has her own life and its perfectly normal. And one day, no matter how much we dread, we are going to be left alone with ourselves. We will need to claim the rights of our own life once again. Its time when one realizes that we can only envision a life for ourselves and wish and pray for our children’s path. We have no control on anyone’s journey but ours. And the earlier we realize that, the better it is. (again, only for our sake)

When they ask me how I feel, I have mixed feelings;

Mostly nostalgia these days, as the moment of departure is very near. I would have loved to hold her in my arms a little longer. However, they do not want to be held that much anymore – anyway. We have to learn to be present when needed and respect their own space. I have a yearning and nostalgia to live my story with her once again. I miss her babyhood, those days when her life revolved around me. I miss her baby eyes looking at me with wonder, silently asking “What shall we do mom now? How should we enjoy each other’s company?” I long for those days where she and I together was all we both needed and cared for. But then, what is nostalgia if not for not letting go of the past. Today, our new evolved perception of being knows that there is no time and no other reality that the present moment. Then nostalgia is not a tool to use but to observe as a part of this “human journey”.

I feel a little sad, for have chosen to play this game of parenthood in a conventional sense. It’s the biggest love and yet the biggest illusion we choose to live as humans.

In my country, for generations, people had kids yes for love, but more with the hope that they will be taken care for in their older ages. They feared loneliness because they have defined their tribe mostly with their families. And they demanded their attention in return, because they presumed it’s their rightful right – again as a result of learned patterns – and they expected them to keep them company if and when needed.

Today, I know that I am alone, though not lonely. I have a tribe who believes in the world that I believe in and is willing to contribute to that with me. I do not believe in nor desire to retire someday. I wish to create and contribute for the rest of my life. And I have no right to demand my daughter to fill the gaps in my life. She can only be my companion in life and we could only hope to look at each other beyond our patterns with empathy, understanding and love.  Today, although very hard, I try to sooth my sadness by witnessing life with a broader understanding. I might have chosen to play that parenthood game, but I also can define a new meaning for that in which she is not responsible for my loneliness. If that would be the case, it would only be my responsibility, not her duty to create a life that I feel fulfilled.

I feel excited for what future holds for her and wish that she would seize every moment of it. And yet again, I also know that she will be restless and will fall and rise in pursue of defining herself, searching for her voice in life. But my belief and hope for the so-called sacrifice I am making is that, she will get out of this middle eastern perception and acceptance of victim mind and create something that is unique and purposeful for herself. That she would surpass the defined cultural boxes and become a global citizen.  That she would be happy within her skin, activate her creative bone and make this journey called life worthwhile.

I feel fearful and yet excited for what life has to offer to me as well. At age 43 I am somewhat free (I am not going to use alone, again, because of my learned perception of that word). May be for first time in my life, I will be living and building a life for myself by myself. I do not have much experience about this, it is something yet to be explored. But I am grateful that at a young age I get this opportunity to reincarnate without dying – yet again – and embark to find a new definition of life which is very alien yet exciting and inspiring for me.

With this wonder, I have found a strength in me, of which I never knew that existed, for this decision we have made. Khalil Gibran’s poem is like a mantra to me, a light in my heart;

Your children are not your children.

They are the sons and daughters of

Life’s longing for itself.

They come through you but not from you,

And though they are with you yet they belong not to you.

I do hope that my courage to take a leap of faith in life and making those decisions to re-define the meanings of conventional, learned terms will have a contribution to our relationship, her perception to life and towards herself. I do hope all those I have lovingly communicated to her will serve as a tool for her when and if needed. I hope that we will and can create a relationship of companionship, of enjoying life not through but with each other. I do hope distance is a blessing in disguise and time is just an illusion.

She has been in me and will always be in me – but not necessarily have to be with me. She is a soul searching for meaning, for freedom just like me and I am here to hold her hand, to guide her, to support her, to love her. But her life will be hers, just like mine should have been mine.

We are going through an interesting passageway in the history of humanity. And I guess, just like you, I am getting my share of realizations of life. But may be because I have always been a little rebellious, I am choosing – or hoping to choose– to perceive these challenges as an opportunity. I am choosing to see them not as an obstacle on my way but as a learning for my growth. I am choosing to dive into the terms and find new meanings. I am simply saying “why not” to a different perception and trying to embrace it with grace, acceptance and love. I can’t fight change, nor postpone it. Life is happening in its own pace. However, I can choose to make the best out of it, and may be even, manifest it.

Goodbye my love… know that I am always here. Though you may not be mine to keep, I choose to be yours with an open heart whenever you need me. That is my choice, my love which has no burden on you. You are not responsible for the love I feel for you. I love you, I see the beauty in you. That is solely my choice and my joy.

I only ask you to love yourself regardless of what you wish to be but of what you are today. Love your so-called flaws because they are here to guide you into a bigger version of yourself. Take the challenge of facing your fears, your learned patterns (no matter how much I have tried, I am sure I have imposed upon you many patterns of mine, and I am truly sorry for those moments I fell into the human game and forgot the divine in me) and your limited perception of yourself. Let yourself be free, free of expectations from yourself and from me. Explore life and yourself with wonder and with awe.

And I thank you. Thank you for choosing me to accompany you in this virtual reality. Thank you for teaching me a form of love and acceptance that I might have never imagined. Thank you for your contribution to my growth. Thank you, baby, for simply being you.

And may you go with peace and stay with love. May the creation be gentle and loving to you by bringing beautiful people into your life so that when you fall, and in which you will, from time to time, you will land on a soft blanket of love and reincarnate from your ashes with grace – again and again.

I love you.

Mom.

Your children are not your children.

They are the sons and daughters of Life’s longing for itself.

They come through you but not from you,

And though they are with you yet they belong not to you.

You may give them your love but not your thoughts,

For they have their own thoughts.

You may house their bodies but not their souls,

For their souls dwell in the house of tomorrow,

which you cannot visit, not even in your dreams.

You may strive to be like them,

but seek not to make them like you.

For life goes not backward nor tarries with yesterday.

You are the bows from which your children

as living arrows are sent forth.

The archer sees the mark upon the path of the infinite,

and He bends you with His might

that His arrows may go swift and far.

Let your bending in the archer’s hand be for gladness;

For even as He loves the arrow that flies,

so He loves also the bow that is stable.

Khalil Gibran


Terimleri yeniden tasarlamak

Bu sıralar sanırım hepimiz bir nebze yenileniyoruz. En derin korkularımızla yüzleşiyoruz. Özellikle geçtiğimiz ay – belki de bir nebze yaradılışın gelişimimiz, uyanışımız için gösterdiği sabırsızlık neticesinde – hayatımızda var olan taşların anlam değiştirdiği, evrende olasılık olarak var olan korkularımızla yüzleşmek durumunda kaldığımız bir ay olarak gelişti. Ve eminim ki hepimiz, bitmeyen bu değişimin içinde öğretilen değerler, kalıplar ve beklentiler dışında kendimizi yeniden tanımlamak adına anlam arayışındayız.

Benim kişisel yolculuğumda bugün yüzleşmekte olduğum en büyük gerçek ise kızımın eğitim hayatına İngiltere’de devam etmek üzere gidiyor olması. Sevenlerim 13 yaşındaki kızımı gönderme kararına nasıl vardığımızı ve bununla nasıl başa çıktığımı soruyorlar.  Size bir şey itiraf ediğim mi? Kolay karar vermedim ve başa çıkma konusunda da çok başarılı olduğumu zannetmiyorum! Kızımı göndermek isteğinde hiç değilim.

Bu hayat oyununda sorgulamadan kabul ettiğim gerçek bana öğretilenlerle kısıtlıydı. Evlenip, çocuk sahibi olup sonsuza dek mutlu yaşayacaktım. Ve hikayem de bu bakış açısı ile başladı.

Gerçeklikle ile yüzleşmem ilk “evlilik” terimi ile başladı. Bugün evlilik terimine bakış açım ve anlamlandırmam çok farklı bir noktada. Bugün, eski eşim benim en yakın arkadaşlarımdan biri ve kalbimde çok özel bir yere sahip.  Çok daha geniş ve gelişmiş bir kavram dahilinde kendisi hala hayat eşim. Birbirimiz üzerinde hak iddia etmeden bireyselliğimizi ve hayallerimizi kutladığımız bir yerdeyiz. Birbirimizi karşılıklı kalıplarımız ve beklentilerimizle değil, açık bir kalple dinlemekteyiz. Birbirimizin yaralarına basmaktansa, yolculuğumuzda karşılıklı yön gösterici olmak üzere yollarımızın kesiştiğinin farkındalığındayız. Ve evet, geldiğimiz noktada bizi bağlayan gerçek, evlilikten daha ziyade yol arkadaşlığına niyet etmiş olmamız.

Ardından iş hayatına bakış açım dönüşmeye başladı. Küçük yaşlarımdan beri iş hayatına dair gördüğüm kalıplar genel anlamda işlerimizin para kazanmak üzere yapılan bir eylem olmasıydı. Meslek seçimlerimiz o yaşlardaki kendi becerilerimize dair kısıtlı bakış açımız, üniversite sınavındaki başarımız ve şansımız, ve bizlere en yüksek maddi kazancı getirecek iş dalını tercih edişimizle şekillenmişti. İnandık ki sabah 9’dan akşam 6’ya kadar, inanmaktan çok kabul ettiğimiz bir sistemde, tüketmek üzere kazandığımız bir yapıda yaşadığımız takdirde topluma uyum sağlayacaktık. Hayat olması gerektiği gibi olacaktı. İş hayatına yeni başladığım zamanlarda bir büyüğümün sözleri beni iş yaşamına dair sorgulamaya itmişti. “Sevdiğin işi bulmak ve yapmak zorunda değilsin, yaptığın işi sevmelisin.” demişti bana. Yapmak zorunda olduğun işte keyif ve anlam bulmanın erdemini inkâr etmiyorum. Bende onu diğerleri gibi elimden geldiğince yapmaya çalıştım. Ve fakat, ya yaptığımız işi gerçekten seversek, ya o iş bizim hayatta kendimizi ifade ediş aracımız olursa, o zaman hayat nasıl olurdu? Kalbimde bu sorunun arayışı ile iş yaşamına yeni anlamlar bulmak üzere yolculuğa çıktım. Kalıplarımı, iş yaşamı olarak kabul ettiğimiz kavramı, yaşadığım topluluğa uyum sağlamak, görülmek, sevilmek için çırpınan egomu dönüştürmeye niyet etmek çok da kolay olmadı. Yolculuğum ve inancım beni şu andaki icra ettiğim yaşamıma yöneltti. (kasıtlı olarak iş yaşamı kelimesini kullanmamayı tercih ediyorum. Geleneksel anlamda idrak etmekte olduğumuz bu kelimenin bugün yapmakta olduklarımı doğru ifade etmediği kanısındayım) Bugün, topluma fayda sağlamak ve anlamlı iş modelleri geliştirmek önceliğim. Bugün ben mümkün olduğu kadar kendimim ve onu ifade etmekteyim. Bugün sabah 6 akşam 9 çalışmıyorum. İşim benim hayatım, kelimelerim aracım ve yaşam her gün yeniliklere vesile. Mümkün olduğunca maskelerimden arınmış şekilde yaşama anlam katmaya çalışıyorum. Bugün ben benim ve ütopyadan daha ziyade olasılık olduğuna inandığım bir gerçeğe dair fayda sağlamak üzere bir yolculuktayım.

Üçüncü dalgayı ise bugün, kızımın gideceği gerçeği ile, yaşamaktayım. Ebeveyn kavramından beklentim yine umutsuz romantik Pollyanna bakış açımla paralel şekildeydi; çocuğum olacaktı, onu hayatta hiçbir şeyi sevmediğim kadar çok sevecektim ve sonsuza dek mutlu yaşayacaktık. Büyük cümleler kurduğumu anımsıyorum. “Kızımı asla üniversiteden hatta mastardan önce yurt dışına yollamam” diye. Benim yanımda, benimle büyümesini istiyordum. Belki de bir şekilde biliyordum ki, gün gelecek kendi yaşamını kuracak. Ben de işte o ana kadar onunla mümkün olduğunca uzun zaman geçirmek istiyordum. Ve gizliden gizliye, bencil bir şekilde,  kendi hikayesini yazma vakti geldiğinde de bana yakın bir yerlerde yaşamını kuracağını ve sonsuza kadar en yakın iki arkadaş gibi yaşayacağımızı umut ediyordum.

İlk olarak, ergenlik dönemi ile öğreniyorsun ki, o senin en yakın arkadaşın olmak istemiyor! Senin yargıların, öğrenmiş ve öğretilmiş kalıpların olmaksızın kendi kabilesinde kendini tanımlamak istiyor. Ergenlik döneminde öğreniyorsun ki o sana ait değil ve onun üzerinde hak iddia edemezsin, etmemelisin. Kendi yaşamı var ve olmalı da. Her ne kadar görmemezlikten gelsek de bir gün gidecekler ve bizler kendi başımıza kalacağız, yaşamımızın iplerini bir kez daha kendi elimize alacağız.  Ergenlik dönemi ile sadece kendin için bir yaşam tasarlayabileceğin ve çocukların için ise sadece yumuşak ve sevgi dolu bir yaşam olmasını dileyebileceğin gerçeği ile karşılaşıyorsun.  Kimsenin yolculuğuna müdahale edemeyiz, sadece kendi yolculuğumuzdan sorumluyuz bu hayatta. Bunun ne kadar çabuk farkına varırsak, kendimiz için en hayırlısı olacaktır.

Bana nasıl hissettiğimi sorduklarında, karmaşık hisler içinde buluyorum kendimi;

Bugünlerde, gidiş tarihi yaklaştıkça, en baskın olanı nostalji hissi. Onu daha uzun kollarımda tutmak isterdim, kaldı ki, zaten artık o kadar uzun sarılmak bile istemiyor bana. Bana ihtiyaç duyduğunda var olmam kaydı ile onun yolculuğuna saygı duymak zorundayım. Ve fakat, içimde hikayemizi sil baştan yaşama arzusu ve nostaljisi baskın. Hayatının benim etrafımda şekillendiği yaşlarını özlüyorum. Heyecanla “şimdi nasıl eğleneceğiz, neler yapacağız anne” merakıyla bakan gözlerini özlüyorum. Birbirimizden başka hiçbir şeye ihtiyacımız olmadığı günleri anımsıyorum. Ama, biliyorum ki, nostalji geçmişe tutunmanın bir başka yolu. Bugün gelişmiş olan bakış açımız, varlığımız biliyor ki var olduğumuz “an” dışında başka bir gerçek yok. O zaman nostalji de insani yolculuğumuzda gözlemlediğimiz bir his olarak yerini almak durumunda kalıyor. Beni tanımlamayı bırakıyor.

Üzgün hissediyorum kendimi. Ebeveynlik oyununu geleneksel kalıplar içinde kabul etmiş olduğum için. Çocuk sahibi olmak insan olarak yaşamakta olduğumuz en büyük sevgi ve en büyük illüzyon aslında. Benim ülkemde, nesiller boyunca, sevginin yanı sıra, yaşlandıkları gün onlara değer verenler, bakanlar olsun diye çocuk yapılmış. Kabile diye nitelendirdikleri kavram ailelerinden oluştuğu için, yalnızlıktan ürktükleri için çoğul olarak türemeyi tercih etmişler.  Elbet biri bakar bana diye. Ve hakları olduğu illüzyonu ile, onlara öğretilen kalıplar dahilinde, kendilerinden talep edilen ilgiyi çocuklarından da talep etmişler.

Bugün ben biliyorum ki, tek başıma olsam bile, asla yalnız olmayacağım. Benim inandığım geleceğe benimle inanan nice güzel insanla çevreliyim. Bir gün emekli olmak da istemiyorum. Kendimi defalarca yenileyerek yaşamımın sonuna kadar üretmek ve fayda sağlamak istiyorum. Kızımdan hayatımdaki eksik parçaları tamamlamasını beklemem adil değil. O sadece yol arkadaşlığı yapabilir bana ve biz birbirimize her daim anlayış, sevgi ve empati ile bakmayı umabiliriz yolculuğumuzda. Bugün, zor da olsa, içimdeki hüznü hayata bakış açımı genişleterek susturabiliyorum. Ebeveynlik oyununu oynamayı tercih etmiş olabilirim ama bu kelimenin anlamını ve içeriğini dönüştürebilirim. Benim yalnızlığımdan asla o sorumlu olmayacak. Ve bir gün olur da yalnızlık hissinde kaybolursam, bu sadece benim tercihim ve sorumluluğum olacaktır.

Hayatın ona sunmak üzere hazırladıkları için heyecanlanıyorum ve umuyorum ki her anının hakkını verir, keyfini çıkartır. Biliyorum ki, kendini tanımlama yolunda sabırsız olacak, kendi sesinin arayışında arada düşüp kalkacak. Ancak inanıyor ve ümit ediyorum ki, benim kendimce yapmakta olduğum bu fedakârlık neticesinde, Ortadoğu kafa yapısından ve kurban psikolojisinden sıyrılacak ve kendine ait özel bir yaşam tasarlayacak. Umuyorum ki bizlere dayatılan bölgesel kalıpların ötesinde bir dünya vatandaşı olacak. Kendi yetilerini araştıracak ve içindeki yaratıcı varlığa alan açacak. Kendi ile barışık bir şekilde, kendi tasarladığı yaşamı ile değer katacak.

Yaşamın bana sunacaklarına ise biraz ürkek ve biraz da heyecanla yaklaşıyorum. 43 yaşında, belki de hayatımda ilk defa, kendi başıma kendi hayatımı yaşıyor ve tasarlıyor olacağım. Açıkçası çok tecrübem olmayan bu konuya heyecanla yaklaşıyorum. Böylesine genç bir yaşta yaşam içinde reankarne olma, yaşama yepyeni gözlerle bakma imkanına sahip olduğum için minnettarım. Bilinmeze olan merakım ve içimde yeni keşfe çıktığım gücüm verdiğim kararla başa çıkmamda destek oluyor bana. Khalil Gibran’ın şiiri yüreğime ışık saçıyor;

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat’ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.

Umuyorum ki, hayatta inançla çıktığım yolculuk ve geleneksel, öğretilmiş terimlere yeni anlam arayışım, ilişkimize, kızımın hayata ve kendine bakış açısına etki eder. Ona bunca senedir sevgiyle ilettiklerim, ihtiyacı olduğu zaman kullanacağı araçlar olarak ona hizmet eder. Hayattan birbirimizin üzerinden değil de birlikte keyif alacağımız bir yol arkadaşlığımız olur. Fiziksel mesafe bizleri ayıran değil, yaklaştıran bir olgu olur ve zaman sadece bir illüzyondur.

O bir zamanlar benim içimdeydi ve hep de öyle kalacak. Ama hep benimle olmak durumunda değil ve olmamalı da. O da aynı benim gibi, yaşamın anlamını arayan, özgürlüğünü arayan bir birey. Benim ise salt görevim ihtiyacı olduğunda elini tutmak, yol göstermek, destek olmak ve sevmek. Onun yaşamı onun olmalı ve benimki de benim.

İnsanoğlu olarak yaşamımızda ilginç bir geçitteyiz. Ve sanırım, aynı sizler gibi, bende yaşama dair uyanışlarımı yaşıyorum. Belki de her zaman bir nebze asi tarafım olduğundan, ben bu zorlukları olasılık olarak değerlendirmeyi seçiyorum. Onları hayatımda önüme çıkan manilerden daha ziyade, gelişimim için öğreti olarak görmeyi seçiyorum. Öğretilmiş terimlerin içine dalıp, daha önceden düşünmediğim yeni anlamlar buluyorum. Kısacası hayatta yeni bakış açılarına “neden olmasın” diye bakıyor, sevgi ve şefkatle kabul’de kalmayı tercih ediyorum. Değişimi ne öteleyebilir ne de görmemezlikten gelebilirim. Hayat kendi hızında dönüşmekte. Ben sadece onu en güzel şekilde yaşayabilir ve hatta bilinçli bir şekilde şekillendirmeye niyet edebilirim.

Güle güle tatlım, bil ki ben her zaman senin için burada olacağım. Üzerinde hak iddia edip seni yanımda tutamayabilirim ama arzu ettiğin, ihtiyaç gördüğün her an yanında olmayı seçebilirim. Bu benim tercihim ve benim sevgim, sana yüklenmiş bir görev değil. Sana beslediğim sevginin sorumlusu sen değilsin. Seni seviyorum ve sende olan her güzel parçayı kutluyorum. Sevgim sadece benim tercihim ve benim keyfim. Umarım ki kendini olmayı hayal ettiklerinin gölgesinde değil, olduğun gibi sevmeyi öğrenirsin. Hatalar, eksikler diye nitelendirdiklerini seni daha büyük bir birey olman üzere hazırlamaya gelmiş öğretiler olarak değerlendirirsin. Korkularının, öğretilmiş yargılarının, kalıplarının (gerçekçi olalım, her ne kadar seni bana öğretilenlerin ötesinde yetiştirmeye niyet etmiş olsam da içimdeki yaratanı unutup zaman zaman insan tarafımla yaklaşmış olduğumu kabul ediyor, affını diliyorum) ve kendine dair kısıtlı bakış açının ötesine geçersin. Kendini beklentilerinden özgür bırakır ve hayatı hürmet ve hayranlıkla kucaklarsın.

Sana teşekkür ediyorum. Bu sanal gerçeklikte beni annen olarak seçip yol arkadaşlığı yaptığın için. Bana hiç tatmadığım derinlikte sevgiyi ve kabulü tattırdığın için. Gelişimime fayda sağladığın için. Teşekkür ederim tatlım, sadece sen “sen” olduğun için.

Huzurla git ve sevgiyle kal. Yaradılıştan en büyük dileğim ise sana şefkatle ve sevgiyle yaklaşması. Öylesine güzel dostlarla, sevenlerle çevrelesin ki seni, düştüğün zaman, ki düşersin, yumuşacık pamukların üzerine düş ve küllerinden kendini tekrar ve tekrar yarat.

Seni seviyorum.

Annen


Ben’den Biz’e

Yapılan işlerin, ağızdan çıkan sözlerin bir derinliği, manalı bir amacı, bir faydası olmalı yaradılışa. İşte bu yüzden, her gün minnettarım yaptığıma… değişim kaçınılmaz. Her şey dönüşüyor ve her daim dönüşecek.

Geçtiğimiz hafta sonu Amerikan Hastanesi Code Lotus tarafından The Seed’de düzenlenen panelde (ki bu da kendi başına başka ilham verici bir konu), dünyaca ünlü neuroscientist Daniel Siegel’in da hatırlattığı gibi, hiçbir hücremiz aynı değil, devamlı dönüşüyor. Dönüşüm hücresel boyutta, kontrolümüz dışı kaçınılmaz şekilde gerçekleşmekteyken, bizler de değişime savaş açmışçasına, öğrenmiş olduğumuz kalıplarımıza, yargılarımıza, inançlarımıza, düşüncelerimize, iş yapış şeklimize, maskelerimizle gerçekleştirmekte olduğumuz iletişimimize sıkı sıkıya tutunuyoruz. Bir nostalji edasında geçmişe tutunmaya devam ediyoruz. Halbuki, tüm o öğrendiklerimiz gelişti, dönüştü… hiçbir şey bir önceki seneyle aynı değil, dün olduğumuz “ben” bile artık dönüştü ve yepyeni bir ben’e yol verdi (en azından hücresel olarak). Ve biz bu devinim içerisinde sanki hiç değişmemekteymişçesine, aynıymışçasına oynamaya devam edemeyiz. Dönüşüme uyum sağlamak zorundayız. Yaradılışımızın özü dönüşmek. Ve mümkünse üst boyutta bir varlığa dönüşmek. İnsan olarak bu görsel oyuna gelmeye karar verdiğimizde, sabah 9 akşam 6 sevmediğimiz işlerde, tüketmek üzere ürettiğimiz, yaptığımız işlerde kendimizden bir anlam bulmaya geldiğimizi sanmıyorum. Her şey dönüşüyor, aynı bizler gibi. Bütün tanımları gözden geçirmemiz gereken bir zamana geldik. Bizlere öğretilen ve bir şekilde inandığımız tüm terimleri gözden geçirmemiz gereken bir süreçteyiz. Buna yaşlılık (bugün doğan çocukların 120 yaşına kadar yaşayacağı varsayılmaktadır), evlilik (bu kadar uzun yaşadığımız bir yaşamda, bu terimi de gözden geçirmemiz gerekecek), çocukluk (teknolojinin gelişimi ile bizlerin hasret ile hatırladığımız çocukluğumuz ister isteyelim, ister istemeyim, teknoloji çağı çocukluğuna dönüşmekte), eğitim sistemlerimiz (hayat boyu sürecek, gelişimi daimi olarak destekleyecek bir eğitim sisteminin gerekliliğinin hepimiz farkındayız), inanç (bir’lik bilincine gelince herkes, bu tanımın da dönüşmesi gerekecek, ve fakat sanırım ben göremeyebilirim), iş lisanımız (mana yaratan işleri üretmeye geçtiğimizde iş lisanımız ve işimize yaklaşımımız sevgi lisanına geçmek durumunda), “ben” algımız (ego’dan arındığımız noktada ben’den biz’e geçiş) dahil olmak üzere, nice kelimelerin anlamını yeniden gözden geçirmemiz gereken bir sisteme geçmemiz kaçınılmaz olmakta.

O yüzden seviyorum yaptığım işi. Benim devamlı gelişmeme, öğrenmeme ve kendimi defalarca yaratmama alan açtığı için. İnsanlık için daha güzel bir geleceğin tasarlanmasında fayda sağlamamıza yol açtığı için. Dünyanın dört bir yanında sevgi ile dünyayı dönüştürmeye niyet etmiş üyelerimiz olan Love Mafia üyeleri ile tanışmamıza vesile olduğu için. Yalnız olmadığımı hatırlattığı, içimdeki inancı körüklediği için…

Yaşam devam etmekte, belki de olması gerektiği gibi. Bizlerin olmakta olana müdahalesi sadece geleni nasıl algıladığımız ve ona nasıl karşılık verdiğimiz ile gerçekleşiyor. Ve bu yolculuk aslında ilk olarak içimizde olan bitene, kendimize nasıl reaksiyon gösterdiğimiz ile başlıyor. Kendimize sevgi ile bakmaya başlarsak, belki işte o noktada bütünsel değişime fayda sağlar hale gelebiliyoruz.

Hadi gelin katılın bize… ne kadar çok ışık yayan insan olarak bir araya gelirsek, o kadar “anlam” üzerine kurulu bir dünya tasarlayabiliriz. Gün bugün!


Ali Koç

Ali  Koç’un seçimi kazanmasına çok sevindim! Bir sürü insan için, öylesine büyük bir ümit olduğu için çok mutluyum. Ümit, dünyamızın en çok ihtiyacı olduğu his şu anda.  Ümit inanç getirir ardından. Ve inanç dönüştürür.

Yanlış anlamayın, kimsenin ideolojisini ya da düşüncesini desteklediğim yada desteklemediğim için değil, sadece artık yeni bir enerjiye ihtiyacımız olduğuna inandığım için çok sevindim. Yamalarla dolu bir yaşamı değil, yepyeni, insanlığımızın ayağa kalktığı bir yaşamı hayata geçirmemiz gerektiği için. Dönüşüm kaçınılmaz olduğu için. Ve gelende dinamizmin, gelişmişliğinin, erdeminin yüksek basacağına ümidimden, inancımdan seviniyorum gelişimlere.

Güzel haberlere ihtiyacımız var bu dünyada. Birleştirici, sevgi dilinde, ümit verici, inancı uyandıran haberlere ihtiyacımız var. Güzel şeyler de oluyor aynı zamanda ve fakat gerekli ehemmiyet verilmiyor ne yazık ki.  Dünyada güzele inanan insanlar bir araya geliyor, kabileler birbirini buluyor. “Mana” üzerine yarattığımız bir yaşamın olasılığını test ediyorlarcasına, sınırların ötesinde bir araya geliyorlar. Yepyeni bir dünya doğuyor aslında. Hiç olmadığı kadar sevgi dilinin hakim olduğu, bireylerin bütünsel gelişimlerine özen verdiği ve dünyanın en büyük sorunlarına sürdürülebilir çözümler arandığı platformlar yaratılıyor. Uyananlar ya da farklı bir gerçeğin olasılığının farkında olanlar bir araya geliyor. Işıkları gün geçtikçe birleşiyor, büyüyor.

2017 ve 2018 yıllarında ilk ikisi düzenlenen House of Beautiful Business ve Katapult Future Fest’te de olduğu gibi. Dünya çapından filozoflar, düşünürler, inananlar, akademisyenler, bilim adamları, mucitler, sanatçılar ve hayalperestler bir araya gelip geleceğin toplumları nasıl tasarlanmalıdır, hızla büyümekte olan teknoloji insanlığımıza nasıl fayda sağlayabilir ve dönüşüm yaratacak projeleri nasıl hayata geçirebiliriz konuları üzerine değiniyorlar. Başka bir gerçeğin bu dünyada var olabileceğine inanıyorlar.  Ben HOBB, Katapult, Joint Idea, Mindvalley Academy gibi platformları meşale yakmış ekipler, diyalog küratörleri olarak nitelendirmeyi tercih ediyorum. Dünyanın dört bir yanında, birbirinden güzel ateşler yakılmış durumunda, ümit olmak üzere, ümidi hayata geçirmek üzere. Yepyeni bir insanlığı mümkün kılmak üzere.

Dünyaya ışık yayan kuruluşlardan/bireylerden biri olarak nitelendirilip, bu platformlarda konuşmacı olarak yer alabildiğim için ise kişisel olarak minnettar olduğumu belirtmek isterim. Evet, hala bende inanamıyorum. Ama sonra, an geliyor, duruyorum….  Hayatıma, gelişimime verdiğim özene, kelimelerin ve frekansın gücüne duyduğum saygıya dönüp de baktığımda biliyorum.  Sadece gözlerimi kapatıyorum ve tek bir kelime fısıldıyorum. Teşekkür ederim- teşekkür ederim yaşam. Bana “ben” yolculuğumda getirdiklerin, gösterdiklerin için.  Bugün, böylesine ilham verici platformlarda geleceğe yönelik söylemlerimizi paylaşabiliyor, duyurabiliyor, duyulabiliyor, dönüşüme fayda sağlayabiliyor olduğumuz için – teşekkür ederim.

Bu sene söz veremiyorum ama sanırım doğum günümde tekrar bir blog yazmayacağım. Bunu, bir hafta erken geliyor olsa da, onun yerine sayalım müsaadenizle. Geçtiğimiz sene boyunca tanıştıklarım, yaşadıklarım, öğrendiklerim, yaratımına iştirak ettiğim her şey sevgi üzerine kuruluydu. İnsan algoritmasının gücüne dayanmaktaydı. İnanıyorum ki, biz ne kadar maskesiz kendi gerçeğimizi yaşamaya başlarsak, organik bir şekilde, doğru insanlar ile yollarımız kesişmeye başlıyor. Hayaller birleşiyor, mesaj güçleniyor ve her şeyden öte inanç yükseliyor.

Bu sene sizlerden istediğim tek hediye ise inançta kalmanız. Herşeye, herkese, ve hatta … kendinize rağmen, inançta kalmanız. Sevgide kalmanız. Ve işte ancak o zaman, gönlümüzün hasret çektiği gerçekliğe ulaşmamız mümkün olacaktır. Emek verin kendinize, boş verin ya, endişelenmeyin, dalın siz içeri. Bir bakın bakalım “ben” dediğiniz nedir… Korkmayın, inanın. Önce siz değişin ki etrafınız da değişsin. Öğretilen, dayatılanları unutun ki yeniye yer açılsın.

Hayatta sadece “bir” şeyi kontrol edebiliyoruz aslında, onun dışında herşey ol’makta. Geleni kontrol edemeyiz. Bunu zor da olsa, son seneler, hızla değişen dünya bizlere kanıtlamakta. Gelen geliyor, giden gidiyor… Tüm bu kontrolsüzlüğün içinde tek kontrolümüzde olan geleni yada gideni nasıl algıladığımız ve ona nasıl karşılık verdiğimizdir. Sizlerden tek isteğim içinizdeki ümide gidin, inançta kalın ve oradan bakın hayatta “başınıza gelen” diye nitelendirdiklerinize…

Sevgide kalın,

Ben’de kalın ki Biz’e dönüşsün!

 


Mart 2018

Bilmem sizlerde farkındamısınız… öylesine bir dönemden geçiyoruz ki evren, yaradılış, artık adına siz ne vermek isterseniz… sistem diyelim dilerseniz… bizlerin içlerinde kalan en son ve en derin tortuları, korkuları, gelişimimize ve belki de gerçek potansiyelimize ulaşımımıza mani olan en derin ve en eski kalıplarımızı hayatımızda önümüze çıkarıyor. Son darbeler demek istemiyorum, ben kimim ki bunu söyleyebilirim… sonuçta her birimiz ol’mak yolculuğunda olan insanlarız. Ancak şunu hissediyor ve en derinlerimde biliyorum ki… söz konusu yolculuğun en büyük düğümlerinden birindeyiz. Bunca senedir ertelediğimiz, görmezden geldiğimiz, bir şekilde idare edip bu hayatın içinden geçip gidebileceğimize inandığımız kalıplarımızın, sorgulamadan kabul ettiğimiz öğretilmiş yanlışların hepsi önümüze çıkıyor… geçen gün Joint Idea’da gerçekleştirdiğimiz “Olmak Cesareti” ile ilgili panelde de dile getirdiğim gibi… kendin olma cesaretini göstermeden önce kendimiz ol’ma yolculuğuna çıkma cesaretini göstermeliyiz. Bugün olduğumuz halimiz ile değil, olacağımız potansiyelin gerçekliği, güzelliği ve olasılığı ile ancak kendimiz olma cesaretini gösterebiliriz. Ve içimizde bir yerlerde, derinlerde bir yerde… tüm yüklenilmişliklerin ötesinde başka bir gerçeğin mümkün olduğunu hissedebilir ve onu hayata geçirmeye cesaret edebiliriz.

ben son zamanlarda bu farkındalıkların içinden geçmekteyim… kimisinden tökezleyerek, kimisinden korkarak, kimisinde hayatın sistemine öfkelenerek… ama her birinde tünelin sonundaki ışığa olan inancımla, yaşama olan inancımla, daha büyük bir gerçeğin parçası olduğumuz inancıyla geçiyorum. çok zorlanıyorum, yalan söylemeyeceğim, ama çok da şanslıyım ki düşmeme izin vermeyen, pırıl pırıl gözleri, derin bilgileri ile beni destekleyen dünya çapında öylesine kıymetli insanlarla çevrelenmişim ki geçmekte olduğum yolculuk bir gelişim yolcuğu oluyor. Geleni kucaklama erdemi uyandıran (elimden geldiğince tabi😊 sonuçta bende insanım), geleni anlamlandırmamı sağlayan bir sürü araç, öğreti ve eğitmen ile donatılmış durumdayım.

diyeceğim şu ki… ben de sizler gibi yolculuktayım… bizlere fayda eden bu kişileri sizlerle tanıştırma arzumuzdan Joint Idea olarak Life Works Labs’i yaratış sebebimiz. Çok sevdiğimiz bir sözü var John Lennon’ın “Kendi başına kurduğun hayaller hayal olarak kalacaktır, birlikte kurduğun hayaller gerçek olacaktır.” Bir’lik bincinde, birlikte hayal kurmak istiyorsanız gelin… sizlerle bir dönem bir yolculuğa çıkmak istiyoruz… böyle geldi, böyle gitmez diyorsanız, daha farklı bir gerçeğin, daha hafif bir yaşam algısının varlığına inanıyorsanız… gelin bize katılın. Joint Idea’yı sosyal medyalarınıza ekleyin…. web sitemize (www.jointidea.com) girip bizlerden haberdar olmak için kaydınızı yapın…. yapın ki, hayal ettiğimiz dünyayı beraber yaratma imkanı edinelim… yapın ki, çocuklarımızı kendi gerçeklerinden uzaklaşmadan yetiştirme imkanı edinebilelim, iş hayatımızı hayatımızın işine dönüştürebilelim, hayata değer katalım, değer katan iş modelleri geliştirelim… insanlığımızın hakkını verebilelim… bizler bekliyor olacağız… kendini, iş hayat algını, iş ortamınızı daha insani boyutlara getirmek istiyorsanız, değerler üzerine bir anlam yaratmak istiyorsanız bizlerle irtibata geçin!


2018

Scroll down for English version

Yeni gelen yıla dair birçok öngörü var; İçinde bulunduğumuz bilinmezin teknolojinin gelişimi ile hızla büyümeye ve hayatımızda yer almaya devam edeceği yönünde. Politik oyunların, büyük gerçeğin olasılığına olan inancımızı baltalamak üzere, gündemimizi doldurmaya devam edeceğine dair. Robotların üretim ve yaratım aşamasında hayatımızda edindiği yer ile, işsizlik oranlarının hızla artacağına dair. İnsanların birbirinden uzaklaşıp, yalnızlaşacağına ve hayata uyum sağlamak adına, esnekliklerini korumak adına, ilaçlara daha çok sığınacaklarına dair. Eşitsizliğin, nefretin, ayrımcılığın, önyargının ve savaşların hayatımızı ele geçireceğine dair.

Ve fakat, müsaadenizle, bir de benim ruhumda anlam bulan bir resmi sizlere aktarmak istiyorum. Gerçekleşme olasılığına bütün varlığımla inandığım bir başka resim çizmek istiyorum;

Yaşamın, kendi sanatını, mesajını, içinde hissetmekte olduğu gerçeği hayata geçirmeye niyet etmişlere; kalbinde, düşüncelerinde, kelimelerinde ve işlerinde niyeti güzel olanlara bolluk ve bereketle geri döndüğü bir dünyanın varlığını hissediyorum. Bizler gibi aynı frekansta yaşayanların birbirlerini bulup, güzel olanı yaymaya başladığı bir dünya.

2018 inancı olan, sorgulayan, bildiklerini unutmaya niyet edebilen, araştıran, başka bir yaşamı arzulayanların yılı olacak. Yaşamının tüm gerçeklerine rağmen, kendi gerçeklerini hayata geçirmeye niyet edenlerin, kendi sesini arama cesareti gösterenlerin, korkusuz olup sorgulamadan boyun eğdiğimiz oyunun farkına varanların senesi olacak. Yaşadığımız dünyada tezahür eden olan her şeyin sorumluluğunu alıp, değişime inananların senesi olacak.

Gelişimin ve öğrenimin, hayatla daha manalı bir şekilde iletişime geçme yollarını arayanların yılı olacak. Sevginin yılı olacak… sevgiyle hareket eden, duyan, hisseden, yaşayan… sevgi ol’anların yılı olacak.

Hepimizin hayal ettiği ama bir şekilde gerçekleşme olasılığına şüphe ile baktığımız o ütopik yaşam ancak bizlerin tüm kalbimizle inanmamızla hayat bulacak. Öylesine bir inanç ki, adeta dokunabileceğin uzaklıkta hissediyor olacaksın o alternatif gerçeği. Beni çevreleyen gözlere baktığımda, bizlere yolculuk eden insanlara baktığımda öylesine büyük bir şekilde hissediyorum ki bu gerçekliği sadece minnet kalıyor geriye… Yaşamış olduğum yaşama ve karşılığında yaşamın şefkatle sunduklarına minnetle doluyor içim… işte o noktada ütopya hayal olmaktan çıkıyor, adeta dokunabildiğimi hissediyorum.

Hissediyorum ki… inanıyorum ki… güveniyorum ki bu ve bundan sonraki yıllar “olmaya çalışmayı” bırakıp “ol’anların” dönemi olacak. Yaşamı olumlu algılamayı seçenlerin, yaşama kendi hikayeleri ile dokunmak isteyenlerin, yaşama inananların senesi olacak.

2017, sana sevgiyle sunduğun herşey için teşekkür ediyorum… hayatıma kattığın yüzlerce güzel insan için; yoluma, kurduğumuz platforma olan inancım için; sesimi duyurma cesaretim için; içimde hissettiğim sevgi için; minik yeğenim Leo Deniz için; kızımın sağlıklı bir birey olarak gelişmesine tanık olma şansı tanıdığın için ve herşeyden çok kendi sesimi duymama dair bana sunduğun imkanlar için teşekkür ediyorum.

2018 sevgiyle gel, bizlere vaat ettiği bolluk ve bereketle gel!

Yeni yılınız kutlu olsun!

English version

There are many predictions about the year to come. That the unpredictability in our lives will accelerate in line with exponential technological growth. That the political games will keep trying to occupy our agendas, trying to blind us from the possibility of alternative truth. There will more production and operation through bots, and hence, unemployment will be the main problem of our era. There will be an alienation and loneliness and more people will desert to antidepressants as a means to be resilient in life. Inequality, hatred, polarity, prejudice, war will dominate the world.

Or, with your permission, let me paint a picture which resonates in my soul. Of which I feel the possibility of;

Life will pay it back to those who have been following their art, their message… the truth in their hearts. This year will be the year of abundance for those who has good intention in their hearts, minds, actions, words and in their works. It will be the year of building, of manifesting. Finding those who vibrate with your frequency.

2018 is here to offer to those who has faith, who trust, who question, who unlearn, who search and who yearn. It’s here to give from then on to those who choose themselves against all odds. Who take the courage to hear that voice within them. Who are fearless and sense the game we have blindfoldedly chosen to play. It is the year for those who take the responsibility of the world we live in today and who believe they can change the world with beauty.

It’s going to be one more year of growth and learning. Of exploration for better ways to engage with life. It’s the year of love, of choosing to act with love, hear with love, feel with love and be love.

The utopia we all yearn but somehow doubt can only manifest when more people believe in its possibility. When we see and feel like we can almost touch it. I can see the possibility of that in those eyes surrounding me, who are on the path with me. I feel a gratitude for all the paths I have taken and appreciation of what life graciously, generously offers in return. And then and only then, that utopia becomes a possible reality, and I can almost touch it!

I feel, I believe, I trust that this year and from then on is going to be the season of letting go of “trying to be” something but simply just “being”. It is the year who chooses to perceive life with beauty, who wants to touch life with their own unique story, who has faith in life and humanity.

2017 I thank you for all that you have offered with love… for those beautiful people you have brought into my life; for the belief I have to my path and the platform we are building; for my courage to voice the truth in me; for the love I receive and feel in me; for my lovely nephew Leo Deniz; for the chance to accompany and witness my daughters growth in life and for providing me opportunities to hear the voice within me!

Come 2018 with all the abundance you bare!

Happy new year!

 

 


İçimiz de dışımız da fırtına

Hani söylemiyim diyorum, ama tutamıyorum kendimi.

Hani bu dün yağan dolular vardı ya Temmuz ayının ortasında güzel cennet vatanımda… hani biz hala küçük akılda yaşıyoruz ya; politika, o bunu demiş, şu şunu demiş, o onunla berabermiş diye kendimiz, bilgimiz ve kontrolümüz dışındaki olaylara verdiğimiz anlam, değer ve vakit var ya… hani o sabahtan akşama sevmediğimiz işlerde, ait olmadığımız ortamlarda, keyif almadığımız insanlarla sorgulamadan sisteme hizmet etmek üzere geçirdiğimiz o çok değerli vakitlerimiz var ya… bilinçsizce tükettiğimiz, aldığımız, attığımız mallar, gıdalar ve hatta düşünceler, yaşamlar var ya… işte o yüzden doğa bize kendince tokat atıyor, kendinize gelin diyor, insan olarak sizler bunun çok daha üzerinde, çok daha olumlu, ortak akılda, ortak değerlerde buluşabilirsiniz… uyanın artık diyor! İşte o yüzden bende kendimce bir yol çizdim kendime… bu yola baş koydum… Joint Idea’daki yol arkadaşlarımla daha anlamlı bir dünya yaratmanın arayışına girdim… o hepimizin içimizdeki ışığı araştırabilmemiz için Türkiye’de ve dünyadaki güzel düşünen, güzel dokunmak isteyen insanların peşine düştüm…

Annem diyor ki, “belki sen görmeyeceksin bile o dünyanın gerçek olduğunu” … haklı belki de, belki görmeye ömrüm yetmeyecek, kim bilir… ama açıkçası umurumda bile değil!  Ben, bugün, sadece bir insana bile dokunabilirsem, onun hayata, kendine, etrafındakilere biraz daha sevgi ve inanç dolu bakmasına vesile olabilirsem o bana yeter. Ben hayatın sistemine inanıyorum, dokunduğum bir kişinin katlanarak milyonlara ulaşacağına inanıyorum. Ve inanmak için de yoğun emek veriyorum, öyle kolay olmuyor yani. Her başıma gelende parmağımı kendime çeviriyorum, kurban psikolojisine girmektense, bu hayat bana bunu niye getirdi, bana ne öğretmek istiyor diye dinliyorum kendimi, dalıyorum derinliklerime, gelene minnet duyup yollayana kadar saygıyla bekliyorum öğretisini.

Hani o çok değiştirmek istediğimiz dünya var ya, iste o değişim ancak kendimizle başlar. Başımıza gelen her şeyde liderleri, politikaları, eşlerimizi, ailemizi, sistemi ve yaşamı suçlamak yerine dönüp kendimize bakmalı, kendimizi geliştirmeliyiz. O ağzımızdan çıkan her olumsuz kelime, ruhumuzda hissettiğimiz her öfke, kıskançlık, haset gibi hisler var ya… iste onlar dünkü yağan dolunun sebebi… bizler yapıyoruz bunu. Küçük akıldan çıkıp gelişime, güzele, her şeyin içindeki iyiye inanmadığımız sürece hayat bize olumsuzluklar sunmaya devam edecek. Ne zaman o gözler hayata ve kendine başka şekilde, sevgiyle, empatiyle, kabulle bakmaya başlayacak… işte o zaman başka bir dünya mümkün olacak. Hani çok uzak da değil yani. Sadece küçük bir adım, bir niyet, bir yolculuk… senin yolculuğunla başlayacak herşey. Ay ne olur, hadi gelin artık insan olarak bu dünyaya gelmiş olmanın değerini verelim, hiç yoksa içimizdeki varlığa saygımızdan o adımı atalım hayata güvenle.

Bugün açma televizyonunu, bakma haberlere. Seni korkutup kontrol etmek amacı ile verilen bilgilere kapat bugün kulağını… aç gözlerini, kendine bak, etrafına içinde var olan sevgiyle bak, bak ki dönüşsün her şey adım adım. Kapat kulaklarını dedikodulara, olumsuz söylemelere… öylesine kapat ki sevgi kalsın senden geriye bir tek…

Ve gel katıl bize… minik adımlarla dal içine, sor sorularını hayata, öğretilmiş yanlışlardan arın birer birer, içindeki ışığı hisset ve gör ki kendi gerçeğin olsun sonunda. Geliştir kendini, oku, öğren yeni kurulmakta olan dünyaya dair yazılanları… kendini geliştir, kendini değiştir, dünya zaten değişir sonunda…

Bize bahşedilen bu güzel yolculuğu anlamlı kıl kendin için, kirletme, kirletmelerine de izin verme… önce kendini temizle… bak bakalım hayat nasıl cevap verecek o zaman. Bence denemeye değer… zira ben denemek zorundayım, inanmak durumundayım, ol’mak durumundayım… sisteme saygımdan, olduğum varlığa saygımdan uyanmak zorundayım…

Ağustos ayında devam ediyor workshoplarımız. Love Mafia diye isimlendirdiğimiz ve dünyayı sevgiyle, güzellikle değiştirmeye gönül koymuş kabilemizle hiç durmadan çalışıyoruz, düşünüyoruz, hayal ediyoruz. Yaz aylarında katılımın az olacağını öngörmemize rağmen misyonumuza inancımızdan isteyene dokunmak üzere hazır bekliyoruz… hadi gel…

Hayal ettiğimiz dünyayı rüya olmaktan çıkarıp gerçek kılalım hep beraber! 

Ağustos 2017 eventleri için;

Neşen Yücel ile “Kurumsal’dan sonra hayat var mı?”

Patrick Bosteels ile “Plan A: Lean Start-up Workshop”

Ergun Gümüş ile “NeuroMarketing Workshop”

Sezin Hason ile “Points of You – Kendimle Randevu”

 


Jamming

 

As I am writing these words, there is a jam session taking place in our office. Right at this minute, in our roof terrace, there are multidisciplinary artists who are expressing their selves through sound for the pure pleasure of each other’s company and their love for music.

I would like introduce them to you;

One of them, undeniably, is my lovely partner in crime at Joint Idea. He is the biggest multidisciplinary being I have ever laid my eyes on… he has shifted the term “creativity” in my perception. And in return, life has not only multiplied itself but somehow proved me that the only limitation we have is the ones we impose upon ourselves. So, yep, the first one is Markus and he is a composer in life. He composes beautiful ideas on every subject that is possible as long as they serve a sustainable system and there is pure goodness in the idea. That is his magic. He manifests beauty in everything. And I have seen him grow into the music in his soul and expressing that vibe with all the instruments he can possible master.

The other one is Buğrahan. As Markus has introduced him to our other community members today, he is an architect, a musician, an artist and, among all, a pure gentleman. His conversation with his guitar is intriguingly beautiful that it responds in such vibrant combinations of sound.

The third one is Rudy and he is from Belgium. He is a futurist, an innovator of beautiful dialogs and is currently a resident in our neighborhood, Arnavutköy to plant his magic in Turkey. With his partner and our dear friend Canay, they are on the path to kindle awareness in the corporate world, and hence, in our lives. He is a current member of our Jam sessions and its a pleasure to have his interpretation of sound through saxophone along with his beautifully presence.

And the last one is Semih. He is the ambassador of our dreams… his wholehearted mission is to touch and inspire the world into searching for their dream, manifesting those dreams. He likes to express himself with his music, his words, and his heart… “He” is the artwork of his creativity.

These 4 beings, oh ok, 5 beingsJ I suppose, I should include myself into this multidisciplinary group of people as well I suppose. And my art is to master the path of life. I choose love in my words, my actions and my intentions. And that is my art, I am trying to master the manifestation of love.

And there is an invisible thread that is connecting these highly inspiring many souls together who believes in the beauty of our mission, as much as we believe in theirs. We, somehow, magically, see each other’s authentic selves, and there is pure understanding and acceptance in the dialog. There is only goodness in the intensions, and there is a constant search for a comprehensive reality.

Yes… I am a privileged soul; I have chosen to perceive the less traveled path… the whisper of my soul. And even more privileged to be surrounded with such like-minded beings. And we will soon be launching a series of programs under the name Life Works Labs. We are all experimenting the possibility of an alternative reality in which we, as humans, thrive together, create a more meaningful life together.

We believe that change starts within. If you take the challenge to embark on a journey to the inner unexplored parts of your soul, you might find out there is more to you then meets the eye. And the only thing that is holding you from making that leap of faith in a more peaceful perspective of life is you, yourself. Start with yourself, believe me, it’s a beautiful journey to the self… an endless beautiful journey.


You have a choice

Since my childhood, I have found some environments a little more awkward than others. In some social gatherings, I could not really fit in or find the means to relate to the level of conversations people engage into. I have been contemplating on this detachment feeling for many years and couple years ago I figured out what led me into such state of being.

In the society we live in, particularly and unfortunately, in the country that I live in, people find the right to be engaged in other people’s lives with little or no knowledge, particularly based on a very unnecessary form of interaction that exists in societies; gossiping. And the energy generated from such situations somehow always disturbed me.

For the last couple years, I have been dedicating my time and energy into sincere and authentic conversations. If I do love someone and would like to acquire an in-depth information about their state of mind, about their wellbeing and mostly about their happiness level. I choose to have one to one interaction with them. When I look into the eyes of the other and ask, “How are you?”, I would like to hear what is true to their heart. Life is so short and so very precious. I value this life that was bestowed upon us and would like to make the best of out of it. I want to live it honest to myself. I would like to be involved in genuine environments where people leave their masks aside and really look into the eyes of the other… I choose to be engaged in sincere connections.

I figured out that people tend to gossip about other people’s lives when they are not in touch and at peace with themselves. Gossiping is one of the lowest form of energies. If you are a participant of that gossiping, then possibly you also are choosing to vibrate at that low level of frequency. However, if we have something more important and inspiring in our lives then we would not have the time to gossip but sing our own story.

  • Once we have a mission in life that is worth contemplating on,
  • if we have a dream that is genuine to us that is worth perceiving,
  • if we have a beautiful vision that is worth communicating… I don’t think we can either find time nor the need to be engaged in such small conversations about others.

We always have a choice to choose goodness, beauty in life. It’s our perception that defines how we want to live. And I choose sincere connections that feed my soul, my mind and my heart.

In Francis Mallmann’s episode on Chef’s Table he talks about how aging in life taught him to be honest and sincere in life, and why he has chosen to see some friends less over time. He explains that one of his friends has asked him why Mallmann choose not to spend extensive time with him anymore, he simply replied that although he still loves him dearly, but they have grown apart and that he gets bored when he talks to him. That’s why he chooses to spend less time with him. So simple and honest and loving words which also touched me deeply somehow.

We all read these blogs or inspirational quotes about people realizing a bigger perception of life in their older ages and choosing to be involved in genuine environments. I am at that stage in my life I suppose…. My life is way too precious. I am on a journey to realize my dreams and I am purely acting on nothing but sincere love. I choose love in my life, in my words, in my actions, in my work… and in my thoughts…. and that is how I choose not to be involved in any kind of low energy dialogs. And honestly it pays off… I whole heartedly recommend it to you…

When you find yourself surrounded by people talking about other people’s lives, simply choose to walk away. If you choose to be involved, know that you will become that frequency. Choose yourself instead…. In my humble opinion, life becomes much more productive and beautiful then. We can change the world for better once we choose to change our attention to things and perception in life.