believerinlife

(Scroll down for English version)

Bugün 52 yaşımda, bu gezegenin sunduğu olağan dışı manzaralardan birine gözlerimi açabiliyorsam ve gördüğüm manzaranın farkında olabiliyorsam, yaşam döngüme minnetlerimi sunmak isterim.

Hayatta pek çok şey farklı gelişebilirdi; bugün bu boyutta ve bu yaşta nefes alıyor olmayabilirdim. Bu sebeple atılan her adıma, yapılan her tercihe hamdolsun. Bugün 52 yaşına basma ve yaşamı o olgunlukta selamlama şansına sahip bir Eda olarak sizlere seslenebiliyorum.

Yaşam aslında minik minnet anlarının birleşimi; bizler büyük hedeflerin peşinde, kendimizi gerçekleştirme ve kanıtlama sevdasıyla yaşama koşarken… yaşamın anlamı ve var oluşu, ufak anlarda, aldığımız nefesin içinden bize sesleniyor. Yaş ilerledikçe sanırım kendimize daha bilinçli izinler vermeye başlıyoruz: Nefesi daha derinden alma, durma, susma, izleme izni…

Yapma telaşından, olmanın sakinliğine geçiş yapabildiğimiz anlara izin veriyoruz. İşte ben de öylesi bir andayım. Sabahın sessizliğinde kulaklarımda uyanan doğanın sesleri dans ediyor. Ve içimde uyanan seslere izin veriyorum; dökülsün kalemimden.

Yaşamdaki tüm tutkularımı ve arzularımı tek bir cümlede ifade et deseler… sanırım bu olurdu: Akşamları çıtır çıtır, taptaze ve tertemiz bir yatağa uzanabilmek ve o yatağın tazeliğinin farkında olabilmek.

Yaşam bu; bazı şeylerin hayatımızda var olması, onların daim olacağını beraberinde getirmiyor. Çünkü biliyorum ki hayat her zaman böyle akmıyor. Birçok insanın bir yuvası, bir yatağı, başını koyabileceği güvenli bir köşesi yok. Ve hepimizin yaşamında öyle dönemler olabilir ki ne yatağın tazeliğini hissedecek hâlimiz kalır ne de içimizdeki seslerin kalabalığından, başımızı koyduğumuz yastığı fark edebiliriz.

Bu yaşamın en büyük kaidesi entropi yasası: İlk aldığımız nefes gibi, bir gün son nefesimizi verip bu döngüyü sonlandıracağımızın bilinciyle yaşamayı tercih edenlerdenim. Bu sebeple aldığım her nefes yaşamın içinde bir lütuf. Sevdiklerimin benimle alıp verdiği her sağlıklı nefes ise yaşamın en büyük hediyesi. Her akşam yatağa yattığımda; eğer ben ve sevdiklerim, yaşadığım hakikatin içinde sağlıcakla ve afiyetle nefes alıp veriyorsa, gözlerimi o güne minnetle kapatmamak için bir sebebim yok demektir.

Bu yüzden benim için mesele yalnızca temiz çarşaflar ve güvenli bir yuva değil. Mesele; o gece yatağa uzandığımda kalbimde endişe, tasa ve kaygının olmadığı anların varlığı. Sevdiklerimin sağlıcakla yataklarında olduklarını bilmek. Kendi nefesimin farkında olabilmek. Ruhumu meşgul eden bir fırtınanın değil, sessiz bir şükranın bana eşlik ettiği bir gecede gözlerimi yaşama kapatabilmek.

Yaş aldıkça fark ediyorum ki bunlar küçümsenecek şeyler değil. Belki de yaşamın özüne en yakın anlar… başımızı koyacak bir yuvamızın olması, bedenimizin nefes alması, sevdiklerimizin nefes alması ve bütün bunların farkında olabilecek kadar yaşamın içinde, kendi bedenimizin farkındalığıyla var olabilmek… belki de yaşamın bizden beklediği yegâne var oluş hâli de bu.

Çünkü biliyorum ki bütün arzuların, hedeflerin, başarıların ve hayallerin ötesinde; o gece huzurla gözlerimi kapatabiliyorsam, yaşamda eksik olanların değil, var olanların farkındalığındayım demektir. Ve inanıyorum ki yaşam, kıtlık bilincini değil, bolluk bilincini alkışlar….

Attığımız her adımda; sunulan ufak nimetlerin, anın, nefesin ve hissettiğimiz sevginin keyfi ve minnetiyle yaşamı kucaklamamız dileklerimle – iyi ki benimle bu döngüyü anlamlandıranlardansınız; yolda benimlesiniz…

Hamdolsun.

A Breath of Gratitude

Today I’m 52.

If I can open my eyes to one of the extraordinary views this planet offers—and truly be aware of what I’m seeing—then I want to offer my gratitude for the life cycle I’m living.

So many things could have unfolded differently; I might not be breathing today, in this body, at this age. For that reason, I’m grateful for every step taken and every choice made. And today, as Eda—someone who has the chance to turn 52 and greet life with this maturity—I can speak to you.

Life is really a collection of small moments of gratitude. While we chase big goals—running after self-realization and the need to prove ourselves—the meaning of life, of being alive, calls out from within the little moments, from within the breath we take. As we grow older, I think we begin to give ourselves more conscious permissions: to breathe more deeply, to pause, to be quiet, to watch.

We allow ourselves moments when we can move from the rush of doing to the calm of simply being. That’s exactly where I am right now. In the morning’s silence, the sounds of nature waking up dance in my ears. And I’m letting the sounds rising inside me speak—so they can pour out through my pen.

If someone asked me to express all my passions and desires in one sentence, I think it would be this: to lie down at night in a crisp, fresh, perfectly clean bed—and to be aware of that freshness.

That’s life: just because something exists in our lives doesn’t mean it will last forever. I know life doesn’t always flow like this. Many people don’t have a home, a bed, or a safe corner to rest their head. And there can be times in any of our lives when we can’t feel the freshness of the bed, or even notice the pillow beneath our head—drowned out by the crowd of voices inside us.

The greatest rule of this life is the law of entropy. Like the first breath we take, I choose to live with the awareness that one day we will take our last breath and end this cycle. For that reason, every breath I take is a grace within life. And every healthy breath my loved ones take alongside me is life’s greatest gift. Each night when I go to bed—if I and the people I love are breathing in health and ease within the reality we live—then I have no reason not to close my eyes to that day with gratitude.

So for me, it isn’t only about clean sheets and a safe home. It’s about those moments when I lie down at night and my heart is free of worry, anxiety, and fear. Knowing my loved ones are safe in their beds. Being aware of my own breath. Being able to close my eyes to life on a night when what accompanies me is not an inner storm, but a quiet thankfulness.

As I grow older, I realize these aren’t small things. Perhaps they are the moments closest to the essence of life: having a home to rest our head, our body breathing, our loved ones breathing—and being present enough within life, and within our own body, to truly be aware of it all. Maybe this is the only way of being that life really asks of us.

Because I know that beyond all desires, goals, achievements, and dreams—if I can close my eyes in peace that night, it means I’m aware not of what is missing in my life, but of what is here. And I believe life applauds not a mindset of scarcity, but a mindset of abundance.

With the wish that in every step we take, we embrace life with joy and gratitude for the small blessings offered to us—for the moment, for the breath, and for the love we feel—I’m so glad you are among those who help me make sense of this cycle; you are with me on this road.

Thank you life.