(Scroll down for English version)

İnsan olma yolculuğunun kolay olmadığını biliyorum.
Ben de yaşıyorum bu süreci—tıpkı senin gibi.
İnsan olmayı, “Eda”nın yolculuğu ile deneyimliyorum.
Hepimiz gibi, ben de hamlıktan olgunluğa giden yoldayım.

Her yaşın beraberinde getirdiği yeni anlayışlar ve algılar eşliğinde
yaşama, yaşamıma, yaşamlarımıza özenle bakmaya çalışıyorum.

Elbette kolay olmuyor.
Yaşam bana da çarpıyor zaman zaman.
Sarsılıyorum, sallanıyorum.
Ama her düşüş, eninde sonunda içimde yepyeni bir farkındalık uyandırıyor.

Yaşam skalam genişledikçe,
bir noktada sebep-sonuç bağlantılarını daha net okuyabilme imkânı ediniyorum.

Ve fakat, ne kadar özenli olsam da canım acıyor;
içimdeki karanlıklarla yeniden yüzleşiyorum.

Kademe kademe, tekâmül yolculuğunda yoluma devam ediyorum — diye umuyorum.

Bazen uzun sürüyor bu döngüler.
Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor;
içinde bulunduğum hâl daimi olarak böyle kalacakmış gibi.

Ama bugün biliyorum ki: hiçbir hâl kalıcı değil.

En derin acı da, en keyifli an da döngüsünü tamamlıyor.
Hiçbir şey daim olmuyor. Yaşam hep akıyor.

Ve o sonsuzluk gibi görünen anlarda,
değişime gösterdiğimiz direncin içinden geçerken biliyorum ki,
biz de yaşam gibi akışa uyum sağlama kapasitesine sahibiz.

Değişim kaçınılmaz;
fakat değişmemeyi seçen, çoğu zaman, sadece biziz.

Kendimizin de, ilişkilerimizin de, etkileşimlerimizin de,
düşünce biçimlerimizin de gelişebileceğine inanmayı bir seçebilsek,
cenneti yaratabiliriz dünyada.

Ama çoğunlukla, zihnimizin alıştığı perspektiften;
yorum ve yargıdan karar veriyoruz.

Oysa seçim hep bizim.

Her yolun sonunda iki temel opsiyon var.
Yaşamda vuku bulan her şey,
bu iki yaklaşımın kuantumdaki sonsuz varyasyonlarından biri gibi olsa da,
özünde beslendikleri enerji çok daha sade:

Biri sevgi ve gelişimden, diğeri korku ve dirençten doğuyor.

Birinci yol:

Daha yüksek bir bilinçten bakan,
yaşamın sınavlarını okuyabilen,
kendisinin daha iyi bir versiyonunu ortaya koymaya niyet eden,
kalpten, kırılgan, dürüst ve sevgiyle ilişki kurabilen bir hâl.

Gelişimi kabul eden, düşse de erdemle kalkabilen,
yaşamla yeniden bağ kurabilen bir hâl.

Bu yolda, evrenin ritmiyle hemhal olmak;
özümüzü, yorumların ve yargıların ötesinde hissedebilmek var.
Utopia’ya yaklaşmak var.

Deneme-yanılma yolculuğunda,
mümkünse, yanıldığımız dersleri “an”layıp,
aynı sınavlardan geçerken daha derin bir farkındalıkla ilerleyebilmek var.

İkinci yol ise:

Kaos ve distopya.
Yaşamla çatışan, tetiklenmeye açık,
suçlayıcı, isyankâr, pişman, küskün bir hâl.

Öfke, yargı, çelişki, keder;
“keşke”ler ve “onun yüzünden”ler…

Kendini, sevgiyi ve ışığı inkâr eden bir kopuş,
bir vazgeçmişlik hâli.

Ve işte, tam da bu noktada,
önümüzde yine o iki seçenek var:

Yapıcı mı olacağız, yoksa yıkıcı mı?
Anlamaya mı çalışacağız, yoksa yargılamayı mı seçeceğiz?
Egomuzu mu savunacağız, yoksa olanı olduğu gibi görüp kalpten bir karşılık mı vereceğiz?

Sen de şimdi tam bu ayrımdasın, bir tane.
Aynı benim gibi. Aynı herkes gibi.

Yaşamında bir şey oldu.
Bir yüzleşme…
Seni zorlayan, kabını genişletmeye zorlayan bir an yaşandı.

Şimdi sorum şu:

Ne yapacaksın?

Seni tetikleyene öfkeyle karşılık vermeyi bırakıp kendine dönecek misin?
Yoksa yine parmağını yaşama mı çevireceksin?
Kendinden, sevgiden, ışıktan saklanmayı mı seçeceksin?

Bazen yaşam bizden büyümemizi ister.
Alıştığımız hikâyeye, defalarca anlattığımız o eski masala
bugün yeni bir yerden bakmamızı talep eder.

Daha geniş bir bilinçle, daha derin bir erdemle.

Ve biz bu çağrıya kulak verdiğimizde,
dönüşümü kucakladığımızda,
işte o zaman yaşamla akışa geçmeye başlarız.

Dünyamızı ve yaşamı insan bedenimizle tecrübe edebildiğimizin bilinciyle,
minnetle, tevazuyla ve kabulle geleni karşılamaya başlarız.

Çünkü biliriz ki,
bu dünyada düalitenin gerçekliğinde yaşıyoruz;
iyiyle kötüyü, tatlıyla acıyı, sevinçle hüznü ayırmadan,
her geleni gelişimimiz için bir vesile olarak kabul etmekle yükümlüyüz.

İyiyi seçip kötüyü itmektense,
her hâli bir bütünün parçası olduğunu hatırladığımız bir yolculuktayız.

Ve ancak o zaman,
her nefesimizde büyük bir sorumlulukla hatırlarız ki, yaradılış -varoluşun kendisi- bizler aracılığıyla kendisini deneyimlenmektedir.

Bu, varlığımızın derinliklerine işlenmiş kutsal bir sorumluluktur.

Between Two Paths

I know that the journey of being human is not an easy one.
I’m living it too—just like you.
I am experiencing humanity through the path of “Eda.”
Like all of us, I am on the journey from rawness to ripeness.

With each passing year, new understandings and perceptions emerge,
and I try to look at life—my life, our lives—with care and intention.

Of course, it’s not always easy.
Life crashes into me at times.
I get shaken. I stumble.
But with every fall, eventually, a brand-new awareness awakens within me.

As my emotional range and life scale expand,
I find myself more able to read the links between cause and effect with more clarity.

And yet, no matter how carefully I tread, it still hurts.
I find myself facing the shadows within me once again.

Step by step, I continue on this path of evolution—or so I hope.

Sometimes, these cycles last long.
It can feel as if they will never end,
as if this state will last forever.

But today, I know: no state is permanent.

The deepest sorrow, like the most joyful moment, eventually completes its cycle.
Nothing is everlasting. Life always flows.

And in those moments that feel infinite,
as we pass through our resistance to change,
I know that we, too, have the capacity to flow—just like life itself.

Change is inevitable.
Yet, the one who often resists change… is us.

If only we could choose to believe in the possibility that
we—as well as our relationships, our interactions, and our ways of thinking—can evolve,
we might just create heaven on Earth.

But most of the time, we make choices through the lens of what our minds are familiar with—
through judgments and conditioned perspectives.

And yet, the choice is always ours.

At the end of every road, we stand between two essential options.

Everything that unfolds in life may appear as one of their infinite variations in the quantum field,
yet at the core, they are nourished by two simple energies:

One is born of love and growth.
The other, of fear and resistance.

The first path:

A path where we view life through a higher consciousness—
where we are willing to read the lessons life offers us,
where we intend to bring forth a better version of ourselves,
where we relate from the heart, with vulnerability, honesty, and love.

This is a state that embraces growth,
that can fall and rise again with dignity,
that reconnects with life after being shaken.

On this path, there is harmony with the rhythm of the universe;
there is a sense of our essence beyond all judgment and interpretation.

There is an approach toward Utopia.

In this journey of trial and error,
there is—ideally—learning from our missteps
and evolving as we move through similar tests again, but with deeper awareness.

The second path:

Chaos and dystopia.
A state in conflict with life—easily triggered, quick to blame, rebellious, withdrawn.

A place of anger, contradiction, sorrow;
of “what ifs” and “because of them”s…

A disconnection that denies the self, love, and light—
a place of giving up.

And right here, once again,
we find ourselves before the same two choices:

Will we be constructive or destructive?
Will we seek to understand, or will we choose to judge?
Will we protect our ego, or will we respond from the heart—seeing things just as they are?

You are standing at this very crossroads now, dear.
Just like I am. Just like everyone is.

Something happened in your life.
A moment of reckoning…
A moment that challenged you, that stretched your capacity—your container.

So now, I ask you:

What will you choose to do?

Will you stop reacting in anger to what triggers you—
and instead turn inward?

Or will you again point your finger at life?
Will you choose to hide from yourself, from love, from the light?

Sometimes, life demands that we grow.
It asks us to revisit that familiar story—
the one we’ve told ourselves countless times—
from a new angle, with a deeper wisdom, a broader consciousness.

And when we truly listen to this call,
when we embrace transformation,
that is when we begin to flow with life.

With the awareness that we are gifted this world and this life to experience through a human body,
we begin to meet each moment with gratitude, humility, and acceptance.

We come to realize that we live within the realm of duality—
where sweetness and sorrow, joy and pain, light and shadow all coexist.

And that each experience, no matter how it feels,
arrives as a messenger of growth.

Beyond the urge to grasp the good and reject the bad,
we are here to learn to honor each state as part of a greater whole.

And only then,
with every breath, we remember:

Creation—existence itself—is experiencing life through us.
This is a sacred responsibility, etched into the very fabric of our being.