May we meet again

“May we meet again”

I have come across this phrase in a movie the other day and my heart just hung up on it. Somehow, it was the best way to say farewell to a loved one. It has an acceptance of what has been and the knowing of what is; that we are infinite and that even though we may be separated one day, there will be a time that we will be reunited. There is this belief to the system and surrender to the unknown. It embodies this desire, this hope that our paths will cross one day again. The contentment of such reencounter in this lifeline brings a promise that we may find each other once again. There is a soulful connection, a knowing of one another, seeing the divinity as well as the humanity within and respecting both of them respectively.
I am sure we all have departed with a loved one, this way or another, the nature of our communication, connection have been altered. Either they have passed away or they have willingly or unwillingly left our lives. Either, life had different plans for us and we had to follow our own paths, or, their time on this universe has come to an end and we were forced to depart from that loved one. In either case, we were challenged to continue a life apart from them, carry that missing part they have left, for the rest of our lives. During those times, this “knowing” makes the cycle of life bearable, understandable for me. This belief I have at the core of my being that we are a part of the divine, that we are ONE and in reality we are never separated, is what makes this journey worthwhile. Every goodbye is not a farewell actually, it is a promise made … until we meet again.
We all find ways to cope up with our losses, with life itself. And mine is with belief, it is like a never ending hope within me. Belief supports that hope from every angle and becomes the light in my journey, shedding sunshine on my path in my dark / lost times. My only prayer is that, may that light keep on burning for my days to come, may I be able to expand that light to the others and hopefully help them, guide them to glide through life with lightness, grace, sincerity and happiness. May I live a life that inspires the ones around me; inspire them to the path to find their own reality. Big words they are, I know. But, these are my daily prayers in life as if I have made that promise to myself once, long ago… may we meet again… and each lifeline has been a journey to meet myself once again, a journey to find that truth within me. It’s not the questioning mind; it’s the insightful feeling that simply knows… And my payer for the years to come is that may we be clear away from our mind to see the simple reality of ourselves… that we are nothing but love and expand that love to the ones around us.
This is a video that was taped in Istanbul, Turkey somehow representing that “trust” I was referring to, that hope I have for the world I believe in. A lovely soul presenting a challenge. And what is amazing is that, there are many who are willingly giving that huge, loving hug! And that is the hope I am talking about… We are all ready for that big sincere hug once open heartedly presented.
I thank you all for your being in my world. When I look at my profile in face book every day, I see those smiling eyes staring back at me, with sincerity from their hearts… and that is my reality! I am surrounded by beauty 🙂
May we meet again in this year to come and may you keep on painting my life with the vibrant rainbow like colors of your souls.

Rhythm of our souls


Inspiration strikes in the most unexpected places, at the least anticipated times… Yes, that’s how amazing life is!!! There is always a surprise, something exciting waiting for you around the corner… if you choose to see.
I was at a business trip this weekend, a training trip with those people whom I truly adore and love to work with. I believe my work environment and my colleagues are not only exceptional in Turkish standards but also in the world standards. I work in this small, boutique office located in the heart of Istanbul. When I gaze out of my window, I see this beautiful tree which carries every promise each season brings, accompanying me through life, every day. In this haven, I am surrounded by these warm hearted souls who are pure and open in sharing their own reality, accepting each other with an open heart and funnily enough, love what they see in each other beyond judgment. I am very lucky in many ways; I love what I do. But, most of all, I am grateful for those sincere eyes surrounding me every day. And this weekend, we went to a training trip to Adana, a city located by the Mediterranean Sea. I have never visited Adana before and honestly had no idea of what to expect. When we arrived in the late hours of this Friday, before I could get some sort of an insight about this city surrounding me, I suddenly found myself at the hotel bar. Apparently, once a week they held these salsa nights and we accidently checked in that exact night.
First of all, this was not the sight I was expecting from Adana. Yes, once more, life was reminding me not to be biased about anything in life. What kind of anticipation have I had about this city that this lively picture I found myself in had suddenly mesmerized me?
I have always liked salsa, the rhythm of this music type have always appealed to my soul. I generally love Latin culture; it’s music, food and mostly it’s people. Their lively, vibrant, happy, laidback and somewhat mischievous spirit and perspective towards life have always captivated me somehow. There was a phase that I have attended salsa classes in Los Angeles and have been to salsa clubs. With the company of my dearest friend Darren Ting, salsa has evermore been a joyful experience for me.
When you step into a salsa club, the first thing that strikes you is this vibrant energy generated by those bodies moving in harmony. The intensity of the love and respect they feel towards this music and dance oozes out from their body, enveloping even the passive spectators surrounding them. Their respect to what they are doing is so deep that, they handle their partner respectively. There is no evident personal agenda, no specific sexual interest but rather the consonance of those two souls surrendering to the tune of the music; as if they are celebrating life in their secret language. And usually when that specific voyage is over, they thank each other and move on to another to ask for a dance. The first time I was subject to this ritual, I was mesmerized by the innocence and the beauty of it. I had no idea if indeed this was the case in all the salsa clubs around the world, but was aware that I was witnessing an exceptional scene.
I have always loved communities, especially if those people did commune around a specific purpose, a hobby that relates to their soul. There is nothing like this; sharing the momentary delight you take out of what moves you, what you are passionate about in life.
And that day in Adana, I suddenly found myself cruising down the memory lane, daydreaming about my first salsa club experience in LA, and with admiration watching those bodies swaying to the rhythm of the music in front of me. They were captivatingly beautiful. The beauty I refer to here was not a physical beauty or how advanced they were in their dance. The beauty they carried was rather in the comfort they displayed while they conveyed their true self, with such self confidence and belongingness they felt towards their surrounding, towards each other and most of all, to themselves.
Everyone has their own rhythm, their own specific movement pattern that distinguishes one from the other in life. The music might be the same but the interpretation and the expression of it differs vastly from one to the other. What I was witnessing was a visual embodiment of what life really is. The creation is the same but how we perceive and decipher this reality varies from one to another, in line with our own nature and purpose in this life. We perceive, experience and convey ourselves distinctively. When one realizes this, it becomes meaningless to demand the same exact perspective from others towards life. It is merely almost impossible to perceive a specific situation exactly as the other; there will be diversifications due to our inherent being. And actually, that is what makes this life vibrant and pleasant. We are the colors of the rainbow, painting this magnificent picture called life.
Life, and most specifically relationships, is also a form of dance… a dance of two souls trying to find the perfect harmony and balance through life. And if we are lucky enough, we do end up finding those who hear the same tunes within this music, in the same frequency that our souls hear. As a result, our movements find life with ease and we float through life within this unity. Every step taken, every gesture finds its corresponding harmonious response. And those moments makes life worth living… to be seen, to be heard and perceived within our own reality… almost exactly as we were intended to be.
This is the journey that one sight in Adana took me to. We may look at the same picture and find it cheesy or weird; or be grateful once again, fascinated by the beauty and variety of colors presented in our lives. It is our decision. We may choose to see the beauty in everything and little by little expand our horizons every single day, and hopefully one day our eyes will capture nothing but the beauty in the creation surrounding us and that will set us free!

Ruhumuzun Ritmi

İnsan ne zaman ilhan geleceğini hesaplayamıyor, en beklenmedik yerlerde, hiç akla gelmeyen anlarda bizleri derinden etkileyebilecek olaylar karşımıza çıkabiliyor. Evet, yaşam öylesine mükemmel bir şey işte! Eğer gerçekten görmeyi arzu edersek, her an bir sürpriz, heyecan verici bir olay yaşam bulmak için beklemekte.
Geçtiğimiz hafta sonu beraber çalışmaktan sonsuz keyif aldığım ve gönülden sevdiğim iş arkadaşlarımla beraber eğitim almak üzere Adana’ya gittik. Sanırım ben sadece Türkiye şartlarında değil, genel yaşam şartlarında, benim yapımda bir insanın çalışabileceği en keyifli ortamda çalışma imkânına sahibim. İstanbul’un merkezinde yer alan küçük, butik bir ofiste çalışmaktayım. Camdan dışarı baktığımda içimi ısıtan ve her mevsim geçişinde bana yenilikler vaat ederek yaşamıma eşlik eden bir ağaçla günüme başlamaktayım. Etrafım sımsıcak, korkusuzca kendi olabilen, birbirini olduğu gibi kabul edebilen ve garip bir şekilde karşısında gördüğünü koşulsuz sevebilen insanlarla çevrili. Ben birçok açıdan çok şanslıyım! Yaptığım işi çok seviyorum. Ama her şeyden önce her gün bakmakta olduğum o içten gözler için minnet duyuyorum.
Geçtiğimiz hafta sonu, onların bir bölümü ile Adana’da eğitime gittik. Ben Adana’ya daha önce hiç gitmemiştim ve açıkçası ne beklemem gerektiğine dair ufacık bir fikrim bile yoktu. Cuma akşamı otele geç saatlerde vardığımızda, nasıl bir şehir olduğuna dair en ufak bir sezgim bile yokken kendimi otelin barında buldum. Sonradan öğrendiğimize göre, her hafta Cuma günleri barda salsa geceleri düzenleniyormuş ve bizde şans eseri o gece otele giriş yapmış bulunmaktaydık.
İlk olarak, itiraf etmem gerekir ki, Adana’dan hiç beklemediğim bir görüntü idi bu. Bir kez daha hayat ön yargılı olmamam gerektiğini hatırlatıyordu adeta. Hiç tanımadığım bu şehirden nasıl bir beklentim vardı ki bu çok renklilik beni böylesine hayrete düşürmüş ve adeta büyülemişti?
Ben salsa dansını çok severim, her zaman ruhuma hitap eden müzik türlerinden biri olmuştur. Zaten genel itibari ile Latin kültürüne, müziğine, yemeğine ve her şeyden çok insanına hayranlık beslerim. Hayat dolu, canlı, mutlu, rahat ve bir nebzede yaramaz yapıları ve yaşam tarzları beni bir şekilde hep etkilemiştir. Los Angeles’da yaşadığım yıllarda salsa derslerine katıldığım bir dönem olmuştu, hatta salsa kulüplerine bile giderdik. Çok sevgili arkadaşım Darren Ting’in eşliğinde salsa hep sonsuz keyifli bir yolculuk olmuştu benim için.
Salsa kulübüne adımınızı attığınız ilk anda dikkatinizi çeken, ahenk içinde dans eden bedenlerden aldığınız o güçlü enerji olur. Müziğe ve bu dans türüne duydukları sevgi ve saygı adeta vücutlarından dışarı sızmakta ve izleyenleri de içine çekmekte, kapsamaktadır. Yaptıkları dansa duydukları saygı öylesine derindir ki dansa kaldırdıkları kişiye de aynı saygı ile yaklaşırlar adeta. Kişisel bir çıkar yoktur, sadece müziğin ritmine teslim olmuş iki ruhun uyumu vardır artık, sanki kendi gizli lisanlarında hayatı kutlamaktadırlar. Ve genellikle, yolculuk sona erdiğinde aynı saygı ile sana teşekkür eder, başka birini dansa kaldırırlar.
Bu görsel şölene ilk tanık olduğumda güzelliği ve saflığı karşısında adeta büyülenmiştim. Dünyanın her yerinde yer alan salsa kulüplerinde böyle bir sistem var mı bilemiyordum, ama çok özel bir şeye tanıklık ettiğimin de farkındaydım.
Hep çok keyif aldım böyle ortamlardan. Zaten belirli bir amaç için, ruhlarına hitap eden bir hobi için bir araya gelmiş insanların paylaştığı enerjiden daha güzel bir şey yok bu dünyada… Beklentisiz, anlık alınan zevkin paylaşımından, tutkuyla bağlandığınız şeyden daha keyifli bir şey yok kanımca.
Ve işte o akşam Adana’da, kendimi anılarıma dalmış ve Los Angeles’da yaşamış olduğum tecrübenin hayaline kapılmış, önümdeki dansı hayranlıkla seyrederken buldum aniden yine. Dans edenler öylesine güzellerdi ki. Tiplerinden ya da nasıl dans ettiklerinden bahsetmiyorum. Kendilerini ifade etmekteki rahatlıklarından, özgüvenlerinden, bulundukları ortama, müziğe, dansa, grup olarak birbirlerine ve her şeyden önce kendilerine hissettikleri aidiyet duygusunun yansımasından bahsediyorum.
Herkesin kendine has ritmi, diğerlerinden ayıran belirli hareket kalıpları var hayatta. Müzik aynı olabilir ama duyulan müziğin algısı ve ifadesi kişiden kişiye farklılık göstermektedir. Ansızın hayatın bedende ifade bulmuş haline tanıklık etmekte olduğumu hissettim. Yaşam aynı olmakla beraber, kendi yaradılış özelliklerimiz ve hayata geliş amaçlarımız doğrultusunda, hayatı nasıl algıladığımız ve yorumladığımız da farklılık göstermekte. Yaşamın özü aslında aynı olsa da, hepimiz kendi gerçeğimizi kendi uyarladığımız, anladığımız şekilde ifade etmekteyiz. Bunun farkına vardığımızda, başkalarından da hayata aynı bakış açısından bakmasını beklemek manasız kalıyor bu durumda. Aynı olayı birebir aynı şekilde algılamamız mümkün değil, yaradılış özelliklerimize göre farklılıkların var olması kaçınılmaz. Ve aslında, hayatı renkli ve güzel kılan da bu çok renklilik.
Hayat, özelliklede yaşadığımız ilişkilerimizde aslında bir nevi dans. Ve aynen orada olduğu gibi, eğer şanslıysak arada bir müziği bizim duyduğumuz tonlarda duyan, bizim ruhumuzun duyduğu frekansta duyabilen insanlarla karşılaşabiliyoruz. Ve böylece, aynı dansta da olduğu gibi, hareketler zorlama olmaktan çıkıyor ve birlik içinde ahenkle süzülmeye başlıyoruz hayatta. Atılan her adım, yapılan her jest karşılığını buluyor bir şekilde. Ve işte bu anlar hayatı yaşanılır ve vazgeçilmez kılıyor bir nevi; görülmek, duyulmak, ve kendi gerçeğimizle algılanıp kabul edilmek…. Neredeyse hayata gerçekten geliş amacımızı yaşıyorcasına özgür olmak.
Adana seyahatim beni işte böylesine hiç beklenmedik bir içsel yolculuğa çıkarttı bu hafta sonu. Hepimiz aynı resme bakıp ya onu banal ya da garip diye de adlandırabiliriz, ya da bir kez daha onları izleyip hayattaki kendilerini ifade ediş dillerinin farklılığı ve güzelliği karşısında hayata ve yaratana saygı duyabiliriz. Karar bize kalıyor. Her şeyin içindeki güzelliği görmeye odaklanabilirsek eğer, belki bir gün gözlerimiz bizi çevreleyen yaradılışın güzelliği dışında başka hiçbir şeyi görmemeye başlar ve özgürlüğe kavuşuruz!


Believe… Believe in anything but have a belief in this life. Mostly believe that whatever is happening in your life is your doing, you are in the situation that you have initially intended to be. For your growth those people, events, situations are happening. Open your eyes and see it. Change your perception, not the situation, in my humble decision, that is the key to growth. You can only change yourself. With this belief in your heart, surrender to life, come what may… Know that, it is all happening for your sake. Surrender and learn and change and move gracefully through life with this lightness in your heart. Know that you are being protected and loved. That is why life is there… to challenge you, to push you into a better version of yourself. Act from your heart with honesty; do not fall into the traps or the expectations of your mind. Free yourself from your boundaries because you are free in the core, your soul is free and happy… Feel it and act from that place. Love yourself regardless of the limitations that you were born into… Shine as you were intended to be….

Yalıkavak, Bodrum, Turkey

Yalıkavak, Bodrum, Turkey